Verslag Roparun 2012

Hallo Run2dayrunners,

Jullie hebben natuurlijk al een aantal enthousiaste verhalen gehoord van onze Roparunners en sommigen hebben het bericht in de Barneveldse Krant gelezen, maar nu ook nog even een eindverslag van ons zelf.

Wel, we hebben ontzettend genoten ; het was natuurlijk schitterend weer (voor de lopers overdag wel aan de warme kant, maar tenslotte wordt er ’s nachts ook doorgelopen) en er waren geen blessures of ziektes e.d.  Een week vantevoren hadden we nog wel pech doordat Richmond uitviel en daarmee ook Gea, maar dat werd uitstekend opgevangen door wat onderlinge verschuivingen en twee nieuwe chauffeurs:  Rene Brinkhof en Piet Lokhorst. Deze mannen kwamen van buiten het loopgebeuren, maar pastten zich reuze snel aan en werden ook onmiddelijk opgenomen in de groep.

Zaterdagochtend ging de wekker om half 5 en we verzamelden om 05.15 uur bij het Hulpverlenings-centrum.   Om 05.45 uur reden we weg.  We hadden gepland om 20 km. voor Parijs te bivakkeren en te eten, maar de eerste groep ging meteen door naar het startterrein (je moest 2 uur vantevoren inschrijven) en meldde van daaruit dat er ruimte zat was om daar te eten en voor te bereiden, dus dat deden we dan ook. Wat een spektakel troffen we daar aan. Sommige teams hadden enorme vrachtauto’s of touringcars ingezet en sommigen sloegen in no-time een compleet  tentenkamp op. Jan Jansen, Tine en Stance kwamen onmiddelijk in actie om ons te tracteren op een heerlijke pastamaaltijd.

Om 15.11 was onze start en dat ging meteen met 4 fietsen en 1 loper want de eerst 9 km. mochten de begeleidende busjes niet stoppen. Vanuit de startplek meteen al behoorlijk heuvelachtig en dat geldt eigenlijk voor heel het (noord)Franse en Belgische  gedeelte.  Pas in Nederland werd het vlak. De eerste wisselplaats was in Mortefontaine. Van daaruit meteen door een gebied waar gedurende 15 km. ook geen auto’s werden toegelaten naar Marest sur Matz.

Daar was  ons eerste basiskamp.  Frits en Emiel (vrachtwagen) hadden daar een prima locatie gevonden, een locatie waarvan we vantevoren hadden ingeschat dat het prive-terrein was,  en hier was het prima toeven.  De eeste massages werden hier gegeven en er werd weer gegeten. Sommigen probeerden al wat te slapen en dat lukte gedeeltelijk.

Het volgende basiskamp was in Douilly. De plek die hier vantvoren was uitgezocht bleek niet geschikt voor de vrachtwagen en we kwamen terecht op een pleintje langs de route. Wel wat rumoerig door langsrijdende teams en elk half uur de tegenoverliggende kerkklok, maar ja, je kunt niet alles meehebben.

Troisvilles was ons volgende wisselpunt en basiskamp: rustige buren (t.o kerkhof) en een heerlijk plekje. Langzamerhand gingen we wennen aan dit schema : aankomst op basiskamp, verfrissen , eten, verplaatsen naar volgende kamp, eventueel masseren en ongeveer 2 uurtjes slapen, gewekt worden, klaarmaken en weer lopen, fietsen en chauffeuren.  Persoonlijk heb ik hier voor het eerst     1 ½ uur geslapen, nadat ik Rene uit de bus had gesnurkt.

We zaten op dat moment nog steeds goed op schema met een gemiddelde snelheid van  11,3 km.    In Thulin (ons volgende kamp, net over de Frans-Belgische grens) stonden we aan het eind  v.e. doodlopende weg.  Een prima plekje, maar weinig schaduw en dus erg warm, het was inmiddels zondag en we waren daar  van ong.  10 tot 13 uur. De lopers begonnen andere groepen te herkennen die ongeveer dezelfde snelheid hadden, waardoor je soms door deze werd ingehaald of andersom, maar het was nog steeds redelijk rustig langs de route.

In Leerbeek, de volgende stop, was ons plekje al bezet door een groep met een joekel van een touringcar, maar  100 m. daarvoor was het ook goed toeven. Een van onze dames joeg iedereen weg van ons watertappunt (we hadden 2000 liter bij ons, achteraf wat overdreven) om even heerlijk  te poedelen.  Terwijl ze lekker bezig was kwam de touringcar voorbij met 25 toeschouwers!

De lopers, fietsers en chauffeurs begonnen nu te merken dat het hele Roparungebeuren in Belgie veel meer leeft dan in Frankrijk. In de volgende etappe zaten de doorkomsten door o.a. Opstal en Zeele, waar een heel evenement rondom de koers wordt opgezet. Dat leverde behalve fantastisch leuke momenten ook een uur vertraging  op (ze raakten elkaar kwijt) , maar daar maalde niemand om.

Elversele, in de buurt van Brussel , was ons volgende bivak.  Je kon merken dat het steeds drukker werd. Tenslotte finished iedereen op 2e Pinksterdag tussen 13 en 17 uur op de Coolsingel, terwijl de starttijden liggen tussen zaterdag 14.00 uur en zondag 05.00 uur, (afhankelijk van de vooraf opgegeven gemiddelde snelheid).  Het kruipt dus allemaal steeds dichter naar elkaar toe. Ons  vooraf geplande basiskamp was dus al bezet en we zaten met meerdere teams op een grasveldje.

In de volgende etappe kwamen we door Antwerpen.  We hadden begrepen dat hier de dixie kon worden leeggezogen en dat was hard nodig. Hij was nog lang niet vol, maar hij zat wel achter een rijdende bus dus dat klotst alle kanten op ! Overigens waren diverse teams jaloers op ons vanwege die dixie, want zij moesten zich behelpen met Traveljohns (plastic plas- en poepzakjes!). Vanuit de Rpr-organisatie is men zeer streng omtrent het achterlaten van vuilnis of uitwerpselen. Als je daarop betrapt wordt kun je meteen naar huis !  Afijn, in Antwerpen kwamen we op die plek, en daar werd ons verteld dat de man met die dixie-afzuiginstallatie al weg was. Die was daar eigenlijk alleen om de dixies van het algemene Rpr-toiletpunt te legen. Toch hadden we enorm mazzel: we zagen die man net wegrijden, konden hem aanhouden en op onze noodkreet en met behulp van wat eurootjes werd onze dixie alsnog leeggezogen, chemisch gereinigd en met de hogedrukspuit schoongemaakt !

Ons voorlaatste bivak hielden we in Ossendrecht. Vlak daarvoor kwamen de lopers daardoorheen en ook hier weer een groot feest. De mensen staan hier van ’s morgens 02.00 tot 07.00 uur aan de kant van de weg om de lopers aan te moedigen!

De laatste twee etappes zijn zwaar omdat er (vrijwel) geen ondersteuning vanuit de busjes meer is toegestaan. Anderzjds : het wordt steeds drukker (dus kaartlezen eigenlijk niet meer nodig) en gezelliger met o.a. feesten in Dendermonde, Bergen op Zoom en Oud Beierland.

Numansdorp was onze laatste wisselplaats, terwijl we ons basiskamp hadden opgeslagen in Maasdam. Van dit basiskamp werd niet veel meer gebruik gemaakt omdat het team dat de voorlaatste etappe liep, ook meeging (op de fiets) met de laatste etappe om niets te missen van alle feestelijkheden.  Vanuit Maasdam vertrokken we met de ondersteunende voertuigen naar  1 van de parkeerterreinen van De Kuip om daarvandaan naar de finish op de Coolsingel te lopen. De lopers en fietsers werden uitgeklokt op het Wilhelminaplein om zich daarna over de Erasmusbrug te voegen bij de helpers.   Vierhonderd meter voor de finish moesten de fietsen worden gestald en daarna werd elk team verwelkomd door Nelly Cooman en wij bovendien door Gea en Richmond, enkele familieleden en duizenden toeschouwers.  Vervolgens  wandelden we naar de finishvlag en ontvingen daar de bloemen en medailles.

Met metro (voor sommigen ook een nieuwe ervaring !) en bus tenslotte terug naar de vrachtauto en andere voertuigen. Eerst nog even gesnackt bij Mc Donalds en vervolgens naar Barneveld.  Iedereen hielp bij het ontmantelen en leeghalen van alle voertuigen en om een uur of negen ging iedereen voldaan naar huis.  Sommigen hadden 6 uurtjes geslapen, anderen 3 uur of minder, dus iedereen had wel zin in z’n bedje.

Al met al een geweldige ervaring, een fantastisch team, een onvergetelijk avontuur  en … niet te vergeten : we hebben ongelooflijk veel plezier gehad.

Volgend jaar weer ?

Jan Landman

KLIK HIER VOOR DE FOTO’S

Advertenties
%d bloggers liken dit: